ماجرای یک کنفرانس , مهراوه نظری

سال ۱۳۸۸ بود که برای شرکت در کنفرانسی با موضوع آموزش عازم خارج از کشور بودم. برای ارائه مقاله ای با عنوان “تاثیر آموزش بر عدم واکنش زنان به خشونت جنسیتی در محیط کار” می رفتم.


در فرودگاه امام مامور گذرنامه جویای قصدم از این سفر شد و مرا به نوعی مورد بازجویی قرار داد. پرسید: “تنها و بدون مرد سفر می کنید؟!” در پاسخ گفتم: “بله مجرد هستم.” با کمال تعجب پرسید: “مجرد؟!” گویی مجرد بودن و تنها سفر کردن جرم است! پس از وارسی دقیق گذرنامه و نوع ویزایم که ویزای کنفرانس بود٬ چهره اش برآشفته شد و اوضاع وخیم تر! پرسید: “برای چه به کنفرانس می روید؟ موضوع کنفرانس چیست؟” در پاسخ گفتم: “آموزش.” در حالیکه با نگاههای مملو از خشم و تحقیر سرتا پایم را برانداز می کرد با لحنی آلوده به تهدید پرسید: “موضوع سخنرانی شما چیست؟” گفتم: “آموزش زنان”.


پیش از اینکه با پرسشهای بعدی بازجویی را به جاهای باریک بکشاند٬ برای اینکه خود را از مهلکه نجات دهم ادامه دادم: “خوشبختانه تعداد بسیار زیادی از پذیرفته شدگان در کنکور دخترها هستند. من وظیفه خود می دانم به قصد اثبات اینکه ایران فرصت برابر برای دسترسی به آموزش در اختیار زنان می گذارد در کنفرانسهای بین المللی شرکت کنم تا جهانیان بدانند که زنهای ایرانی از حق آموزش برابر با مردان برخوردار هستند.”


در حالی که می رفتم تا بگویم چگونه تبعیض جنسیتی سیستماتیک نه در کمیت بلکه در کیفیت سیستم آموزشی ایران نهفته است. می رفتم تا بگویم چگونه نقش های سنتی و کلیشه ای جنسیتی که به وسیله آموزش در دختران و پسران نهادینه می شود در آینده منجر به اعمال خشونت مردان علیه زنان و عدم واکنش زنان به خشونت و تعرض جنسیتی در محیط کار می شود. می رفتم تا بگویم که چگونه آمار و ارقامی که در گزارشات سالیانه بین المللی منتشر می شود٬ موجب گمراهی است و از واقعیتها و تبعیض جنسیتی پرده بر نمی دارد. چرا که مطابق همین آمارها زنان به اندازه مردان دسترسی به آموزش دارند و حتی تعداد قبول شدگانشان در کنکور بیش از مردان است. در حالی که آموزش ابزاری است در دست حکومت برای بازتولید ارزشهای جنسیتی و القای فرودستی زنان و فرادستی مردان. می رفتم تا بگویم کیفیت و محتوای آموزش از اهمیتی به مراتب بیشتر از کمیت برخوردار است. دختران به آموزش دسترسی دارند ولی در سر کلاسهای درس چه چیز به آنها آموزش داده می شود؟ اینکه ناتوان هستند و ضعیف؟ اینکه فقط باید همسر و مادری نمونه باشند؟ و در هیچ عرصه ای فعالیت نکنند؟


برای گذر از خفقان٬ سانسورو سد پیش رو دروغ نگفتم بلکه واقعیت را به گونه ای دیگر گفتم! جوانب مثبت موجود در متن سخنرانیم را پر رنگ کردم و به جوانب منفی آموزش که مورد انتقادم بود هیچ اشاره ای نکردم. به هر حال در آن روز خاص موفق شدم با دست گذاشتن روی جوانب مثبت آموزش زنان خود را از آن مخمصه نجات دهم. شنیدن جمله: “موفق باشید.” توأم با صدای مهر خروجی که در گذرنامه ام خورد تبدیل شد به نفسی راحت از ته دل!


بالاخره در کنفرانس شرکت کردم و پیامی که با خود برده بودم موجب شد برگزار کنندگان کنفرانس ضمن تجلیل از مقاله ام٬ موضوع سال آینده را “آموزش به عنوان ابزاری در دست حکومت های دیکتاتور” انتخاب و اعلام کنند.


مهراوه نظری
مهراوه نظری متخصص آموزش و مدیریت منابع انسانی است. او که در سال های گذشته در چند دانشگاه در ایران تدریس کرده، هم اکنون پژوهشگر و کارشناس مسایلی همچون آموزش، محیط کار و حقوق زن است.
.

زبان

  • English
  • Farsi
  • ما را دنبال کنید

  • Facebook
  • YouTube
  • SoundCloud
  • در تماس باشید

    info[at]pourzandfoundation.org

    © Siamak Pourzand Foundation, 2014