سانسور نگاری – آیت نجفی

https://www.youtube.com/watch?v=KzoK1hTlnp8&feature=youtu.be

گزیده


برای هنرمند حرف زدن دربارهٔ سانسور حتی از سانسور شدن آثارش خطرناکتر است.‌ سانسور هنگامی خطر آفرین است که در جریان آفرینش اثر هنرمند وقفه ایجاد و زمان سازندهٔ آن را تخریب کند. این امر نه تنها خطرناک، بلکه یک جنایت است. اغلب می شنویم که سانسور به خلق اثر هنری کمک می‌کند. بدون شک هنرمندانی که آثار مهمی‌ در شرایطِ سخت خلق می کنند را تصدیق می‌کنم، به طور مثال سینمای ایران. ولی‌ هیچ چیز نمی‌تواند سانسور را توجیه کند. اغلبِ اوقات، واکنش ما به قربانیان سانسور با ترحم، و تحسین است. اینگونه سعی‌ داریم که به همکاران جور کشیده مان کمک کنیم. اما زمانی‌ که داستان های شهامتمندانه ی هنرمندان تحت فشار را مورد تحسین قرار می دهیم، نه صادق هستیم و نه به آنها کمکی می کنیم. صادق نیستیم برای این که با اینطور تشویق کردن، خود را روی پایه ای بلند قرار می دهیم و در نتیجه فرم‌های خاموش سانسور را که در اینجا تسلیمشان شده‌ایم نادیده می گیریم. امروز من به عنوان عضوی کاملاً وحشتزده از “جهان آزاد”، شاهد آن هستم که چگونه این جوامع “آزاد” فرآورده‌های هنری را نظارت می کنند، محدود می نمایند و قالب می زنند. این آزادی تنها در یک حباب زنده است، و به وضوح توسط بازاری که تسلیم آن شده است، معین می شود. هنرمند آزاد است تا هرآنچه که می‌خواهد خلق کند ولی‌ ، در واقع، آن چیزی که می‌خواهد بفروشد را دوره گردی می کند. بجای تمرکز بر خلق آزادی نسبی‌ ،هنرمندان تبعید و خارج از کشور در رژیم‌های تمامیت خواه، از تجارب دلخراش خود زیر گیوتین سانسور سخن می‌گویند و این را به دلیل تنبلی، حس رضایت نفس و تا حدی دنباله روی از آنچه بازار می طلبد انجام می دهیم. هنگامی که هنرمندان تحت فشار را موردِ تحسین قرار می دهیم، در عین حال کمکی به کسی نمی کنیم. به تازگی بعد از ۷ سال برای اولین بار به ایران باز گشتم . در سفرم متوجه شدم که هنرمندان آنجا بسیار آزادانه تر در مقایسه با زمان ظاهراً لیبرالی که من ایران را ترک کردم کار می کنند. بجای تکرار مکررات مجادله با سانسور، می توانیم انکار شجانهٔ سانسور، که کلید موفقیت است، را برجسته نمایی کنیم. تشویق هنرمندان داخلِ ایران به نادیده گرفتن سانسور و رو در رو شدن با قوانین آن، مهمتر و صادقانه تر از حرف زدن درباره ی “آزادی” در “جهان آزاد” است. ما نمیتوانیم به هنرمندان ایرانی مبارزه با سانسور را آموزش دهیم. بلکه باید به تدریج از آنها و هنرشان در تغییر دادن‌ قوانین ابلهانه و گاه نامرعی‌ یاد بگیریم.


آیت نجفی

آیت نجفی، متولد تهران، در زمینه طراحی صحنه در ایران تحصیل کرده و همچنین فارغ التحصیل از دانشگاه کنستانز در رشته مطالعات فرهنگی‌ است. وی از سال ۲۰۰۰ آثار کارگردانی خود را در ایران و در صحنهٔ بین مللی به نمایش گذاشته است. در سال ۲۰۰۳ نجفی اتلیه آرتا را تاسیس کرد که در آن‌ بر رویکردی میان رشته‌ای و چند رسانه‌‌ای به تئاتر، فیلم کوتاه و مستند تمرکز می‌کند. "بانوی تهران"، به نویسندگی و کارگردانی نجفی ، در ژوئن ۲۰۰۹ در برلین برای اولین بار به نمایش درآمد و نیز در ادامهٔ آن‌ وی " رشت، شهر زنان" را در سال ۲۰۱۱ اجرا کرد. اولین فیلم مستندِ نجفی " فوتبال زیرِ پوشش" با کارگردانی مشترک نجفی و دیوید آسمان، برای اولین باردرجشنوارهٔ بین‌مللی فیلم برلین در سال ۲۰۰۸، برنده جایزه تدی بهترین فیلم مستند شد وجایزه زنبق اروپا را به عنوان بهترین برنامهٔ تلویزیونی چند فرهنگی‌ سال ۲۰۰۹ از آن خود کرد. نجفی از اعضای هیأت داوران چندین جشنواره معتبر بوده است و به طور گسترده در مورد هنر و فرهنگ می‌نویسد.

.

زبان

  • English
  • Farsi
  • ما را دنبال کنید

  • Facebook
  • YouTube
  • SoundCloud
  • در تماس باشید

    info[at]pourzandfoundation.org

    © Siamak Pourzand Foundation, 2014